مقدمه

با گسترش ساخت و سازها و به‌‌خصوص استفاده بسیار زیاد بتن در صنعت ساختمان (دومین ماده پر مصرف جهان بعد از آب) و به دلیل ضعف کشش بتن، استفاده از میلگرد به‌منظور افزایش مقاومت ناحیه کششی بتن، امری انکار ناپذیر است.
میلگردها علاوه بر تحمل کشش، توانایی تحمل نیروهای فشاری را نیز دارد و می‌تواند در افزایش ظرفیت فشاری قطعات بتن آرمه نیز موثر باشد.
علی‌رقم ضرورت استفاده از میلگرد در بتن، وجود آن باعث ایجاد مشکلاتی در اعضای بتن آرمه می‌شود که باید مورد بررسی قرار گیرند. از جمله این معضلات می‌توان به‌‎پیوستگی بین بتن و میلگرد، توانایی انتقال نیروی کششی بتن بعد از ترک خوردگی به میلگرد، به‌خصوص در طول وصله میلگردها و همچنین اشغال کردن فضایی که باید بتن ریزی و ویبره شود، به‌خصوص در طول وصله میلگردها و افزایش وزن سازه اشاره کرد .
علاوه بر موارد ذکر شده، میلگردهای فولادی دارای طول محدودی هستند و در سازهای مرتفع یا اعضای دارای طول زیاد به‌ناچار مجبور به اتصال میلگردها به روش‌های مختلف به یکدیگر الزامی است.
اتصال یا وصله میلگرد نامناسب به‌خودی خود یکی از نقاط ضعف اساسی در اعضای بتن آرمه محسوب می‌شود. زیرا با توجه به نوع وصله، در وصله‌های هم‌پوشانی (اورلپ) در طول هم‌پوشانی وصله دو میلگرد، به‌خصوص اگر میلگردها دارای قطر زیاد و بتن دارای مقاومت کمی باشد، نیاز به افزایش طول هم‌پوشانی دو میلگرد گردیده و در این صورت تراکم میلگردها در محل وصله زیاد خواهد شد و بنابراین امکان ویبره مناسب مشکل می‌باشد. در چنین شرایطی عدم پیوستگی مناسب بتن و میلگرد وجود دارد.
پیوستگی ضعیف بین بتن و میلگردهای اطراف، بر عملکرد سازه بتنی در شرایط بهره‌برداری و نهایی، بخصوص در مناطق زلزله خیز که انتظار شکل‌پذیری قابل توجه در سازه‌ها مد نظر است، موثر است.
به این دلایل و دیگر دلایل، در آیین‌نامه‌های طراحی سازه‌های بتن آرمه تاکید بر عدم وصله‌ی میلگردها در نقاط بحرانی است. بررسی‌های انجام شده حاکی از آن است که مقاله تحقیقاتی دال بر کاربرد میلگردهای با جوش سر به سر در سازه‌های بتنی، در دسترس نمی‌باشد.
از آنجا که در تعدادی از پروژه‌های کشور(ایران)، از سیستم فورجینگ استفاده شده است. به‌تازگی، در بخش عمران دانشگاه شهید باهنر کرمان، برنامه ریزی نسبتاً جامعی صورت گرفته است چون عملکرد جوش سر به سر میلگردها در اعضا بتنی و مقایسه آن‌ها با وصله‌های هم‌پوشانی خصوصا در نواحی بحرانی، به‌صورت آزمایشگاهی مورد ارزیابی قرار گیرد.
در ادامه به‌صورت اجمالی به‌معرفی روش‌های متعارف وصله کردن میلگردها، روش کوپلینگ و اورلپ، پرداخته شده است و سپس فرآیند فورجینگ مفصل‌تر مورد بحث و بررسی قرار گرفته است. در نهایت معایب و مزایای هر روش ذکر شده و بایکدیگر مقایسه شده است.
در ضمن روش وصله اتکایی که در مبحث نهم مقررات ملی ساختمان نیز آورده شده است به دلیل محدودیت و کاربرد کم، در این تحقیق بررسی نشده است.