تجهیزات جوشکاری اکسی استیلن

تجهیزات جوشکاری اکسی‌استیلن عبارت هستند از: کپسول گاز اکسیژن، سیستم تامین گاز استیلن، شلنگ، فشار سنج، رگوالتور، مشعل جوشکاری و نازل. اکسیژن و استیلن در داخل دو کپسول مجزا قرار دارند. بر روی هر کپسول یک فشار سنج وجود دارد که فشار داخل کپسول را مشخص می‌کند. از طرفی هر کپسول یک رگولاتور نیز دارد که به وسیله‌ی آن می‌توان فشار خروجی گاز را تنظیم کرد.
گازهای اکسیژن و استیلن با فشار تنظیم شده وارد شلنگ می‌شوند و این شلنگ‌ها وارد مشعل جوشکاری می‌شوند. در داخل مشعل یک محفظه‌ی اختلاط وجود دارد که دو گاز در داخل آن با هم ترکیب می‌شوند. سپس از طریق نازل از نوک مشعل خارج می‌شوند. با یک فندک گاز روشن شده و سپس شعله تنظیم می‌شود تا عملیات جوشکاری انجام شود.
سیستم تامین گاز اکسیژن و استیلن: معمولاً از کپسول‌های حاوی گاز اکسیژن و استیلن برای تامین سوخت در جوشکاری اکسی‌استیلن استفاده می‌شود. استیلن گازی است که نمی‌توان تحت فشار زیاد در سیلندر نگهداری کرد و اگر فشار از یک حدی بیشتر شود انفجار رخ می‌دهد. برای آن‌که بتوانیم حجم مشخصی از گاز استیلن را درون سیلندر نگهداری کنیم مواد اسفنجی شکلی را در بدنه سیلندر قرار داده‌اند و سپس استون را داخل سیلندر تزریق می‌کنند. در ادامه گاز استیلن به داخل کپسول تزریق می‌شود. استیلن و استون با هر نسبتی در هم قابلیت انحلال دارند.
با افزایش فشار، حد اشباع استیلن در استون بیشتر می‌شود و به این ترتیب حجم قابل قبولی استیلن داخل سیلندر قرار می‌گیرد. مشعل: در جوشکاری اکسی‌استیلن مشعل نقش بسیار کلیدی دارد. درواقع قبل از آن‌که گاز سوختنی و اکسیژن از نوک نازل خارج شوند باید به‌خوبی با هم مخلوط شوند .
عمل مخلوط شدن در داخل محفظه‌ای که درون مشعل جوشکاری است انجام می‌شود. اگر عمل اختلاط به‌خوبی انجام نشود گاز خروجی به‌خوبی نمی‌سوزد و حرارت کافی برای احتراق فراهم نمی‌شود.
بدنه بیرونی مشعل معمولا از جنس برنج است و دارای دو شیر ظریف اکسیژن و استیلن می‌باشد. با چرخاندن این شیرها نسبت اکسیژن به استیلن تنظیم می‌شود ولی فشار اصلا تنظیم نمی‌شود و از طریق رگولاتور تنظیم فشار امکان‌پذیر است.
نازل (سر مشعل-افشانک): اکثراً از جنس مس است و یک سوراخ در نوک آن وجود دارد. گاهی سر مشعل از طریق قطر سوراخ و گاهی از طریق یک عدد بدون واحد معرفی می‌شود. سر‌مشعل‌های مختلف برای ضخامت‌های مختلف بکار می‌روند. اگر ضخامت فلز پایه زیاد باشد، باید سراغ سرمشعل‌های بزرگ‌تر برویم.
وظیفه اصلی نازل متمرکز کردن شعله به‌میزان دلخواه است.
اگر حرارت شعله در یک قسمت کوچک روی سطح نمونه متمرکز نشود، یا اصلا نمونه ذوب نمی‌شود و یا ناحیه‌ی وسیعی تحت تاثیر حرارت شعله قرار می‌گیرد که مطلوب جوشکاری نیست.
رگولاتور: از این وسیله برای تنظیم فشار خروجی استفاده می‌شود. در واقع فشار داخلی سیلندر همان فشار مورد نیاز برای جوشکاری نیست و به‌مرور زمان نیز افت می‌‌کند. بنابراین به یک وسیله برای تنظیم فشار نیازمند هستیم.
گاز درون سیلندر از طریق دریچه ورودی (inlet) وارد فضای رگوالتور می‌شود. زمانی که وارد شد، از طریق روزنه‌ای که در قسمت پایینی وجود دارد وارد قسمت باالایی رگولاتور می‌شود و به‌زیر دیافراگم فشار وارد می‌کند. ناشی از این فشار دیافراگم (diaphragm) به بالا حرکت می‌کند و به فنر بالایی خود نیرو وارد می‌کند.
زمانی که فشار خروجی را بر روی رگولاتور تنظیم می‌کنیم، در واقع فشار فنر بالایی بر دیافراگم تنظیم می‌شود. حال پاپت (poppet) و دیافراگم به‌ هم متصل هستند. با بالا رفتن دیافراگم، پاپت هم به بالا کشیده می‌شود و به‌ تدریج روزنه‌ی ورود گاز به قسمت بالایی محفظه رگولاتور بسته می‌شود. در این زمان فشار گاز زیر دیافراگم نیز با فشار فنر به حالت تعادل رسیده و دریچه خروجی باز می‌شود. گاز خروجی دارای فشار تنظیم شده بر روی رگولاتور است. حال با خروج گاز دوباره دیافراگم و در نتیجه پاپت به پایین برمی‌گردد و دوباره گاز وارد می‌شود و تعادل بین فشار گاز و فشار فنر مدام تنظیم می‌گردد. رگولاتورهایی که برای اکسیژن و استیلن به کار می‌روند باهم متفاوت هستند.